Ervaringen

Josy de Sousa Reis en Martin Snoeijing, ouders van Gabriel:  “Wij zijn via de wijkverpleegkundige met Anke in contact gekomen. We zochten voor onze zoon hulp omdat hij niet lekker in zijn vel zat. Onze zoon was op dat moment 11 jaar, heeft zware dyslectie en voelde zich onbegrepen bij andere leeftijdsgenoten. Wij ouders konden het niet langer aanzien dat hij zo met zijn gevoelens liep te worstelen en daarom hebben we hulp gezocht. Anke heeft spelenderwijs, ongedwongen Gabriel zijn zelfvertrouwen weer terug laten vinden. Wij zijn erg blij dat er mensen zoals Anke zijn die de tijd en de rust hebben om deze kleine verstopte diamantjes te helpen om te gaan stralen. Dank je wel Anke.”

 

Moeder van Twan: “Onze belangrijkste reden om Twan (7 jaar, groep 4) aan te melden bij Anke was dat hij vooral in lezen sterk achterliep bij de kinderen in zijn klas. Hij las langzaam, sloeg woordjes over en vond lezen gewoon niet leuk. Doordat hij zijn prestaties vergeleek met die van de anderen voelde hij zich vaak boos, verdrietig en onzeker. We hebben pas het traject afgesloten en zien nu al resultaat. Twan herkent bepaalde woorden sneller, doordat hij nu ook iets vertrouwen krijgt in dat hij het ook wel kan en dat het niet gek is dat hij anders leert. Hij probeert, zonder direct boos te worden of verdrietig. Hij gaat zelfs uit zichzelf op de bank een boekje lezen en op bed ook. Krijgt plezier in lezen. Twan geeft aan dat hij jouw uitleg erg prettig vond; over beelddenken en hoe de techniek werkt. Ik sluit me hierbij aan. Rustig, zacht en prettig. Hij voelt zich begrepen en was zichzelf bij jou. Ik vind je een fijne vrouw, rustig, begripvol en fijn in de omgang.”

 

Leerkracht over leerling (12 ): “Dat hij nu positief contact heeft met andere kinderen en meevoetbalt op het schoolplein komt door de sessies met jou.”

 

Ingrid van der Laan: “Onze beide kinderen (groep 6 en eerste jaar voortgezet onderwijs) ondervonden leerproblemen op het gebied van rekenen, tafels, lezen, spelling, klok kijken en uittreksels maken. We waren er al wel achter dat ze beide beelddenkers zijn. Het is heel frustrerend om te zien en bovenal voor de kinderen zelf om te ervaren dat het op school niet lukt om goed mee te komen. Met Anke kon ik dit heel goed bespreken. Zij is betrokken, empathisch, open, niet veroordelend en to the point. De begeleiding van Anke en de methodiek sluiten goed aan bij de kinderen. Dit heeft er toe bijgedragen dat ze betere schoolresultaten halen en daarmee positieve leerervaring opdoen. Voor onze jongste is begrijpend lezen heel erg verbeterd, rekenen gaat beter (meer inzicht) en spelling gaat nu ook ontzettend goed. En niet te vergeten het zelfvertrouwen: weer fluitend naar school, alleen de straat op durven om te gaan spelen met vriendinnen en lekkerder in het vel zitten. Ook als opvoeder is het fijn om handvatten te hebben hoe we de kinderen kunnen ondersteunen. En zelfstandigheid in huiswerk maken kunnen helpen vergroten zoals bij onze oudste. Al met al is het voor ons van grote meerwaarde geweest dat Anke op ons pad is gekomen.”

 

Petra: “Ik was op een punt beland dat ik handvatten nodig had om verder te komen. Ik kende je al door een cursus die we samen hadden gedaan en zag het wel zitten om met jou de matrixmethode te doen. Mijn ervaring was zeer positief. Je hebt een natuurlijke manier van doen, het voelde vertrouwd aan, niet vreemd. Hierdoor durfde ik me open te stellen. Jouw rust die je uitstraalt is een goede eigenschap. Doordat ik me open durfde te stellen heb ik stappen kunnen maken en heb ik de handvatten gevonden die ik nodig had.”

 

T. Rodenburg:  “Met de matrixmethode ging ik door middel van mijn verbeeldingskracht aan de slag met een nare herinnering, hersenspinsels. Ik hoefde geen woorden te gebruiken. Dat was voor mij niet belastend. Het kostte mij weinig energie en de concentratie op de verbeelding maakte me ook heel erg rustig. En dat is precies wat ik wilde: rust in mijn hoofd! Deze manier werkt bij mij heel goed en kost weinig tijd en energie. Anke leidde me op een hele rustige en deskundige manier door de verschillende stappen. Ik hoefde haar in mijn verbeelding alleen maar te volgen en de stappen uit te voeren! Nu pas ik deze techniek zelf toe als ik een zeurende gedachte wil loslaten. En dat lucht me meteen op.”

 

Meisje (10 ) dat had geleerd hoe ze aandacht kan verleggen van ellendige gedachten naar zich goed voelen: “Jij bent niet een geneesheer maar een geneesvrouw” Zij zag in dat zij het zelf was die dit mogelijk maakte.

 

Jongen (16): “Ik kan bij jouw mijn ei kwijt.”

 

Jongen (11) die een broertje zou gaan krijgen, aan het eind van het traject: “Ik ga met mijn broertje doen wat jij met mij gedaan hebt” “Wat heb ik met jou gedaan?” “Jij hebt naar mij geluisterd.”